Annenin Ellerinden Tutun Ve Bir Daha Bırakma Çocuk

Annenin ellerinden tutun ve bir daha bırakma çocuk

sessiz yıldırımlar yansıyor incirlere

tozlu yapraklara solgun kayalara

sonra takılıyor otistik bakışlarım

porselen porselen akıp giden bulutlara

aşağıda dönemeçte yavaşlıyor yüreğim

vedalar eksik kalıyor ama hep eksik

askıların yalnızlığında

elbet boş vereceğim bir gün oyumu

ne şiir olacak ne başlığı

zamanı geldiğinde konuşacak

bir ölünün artık kokuşmuş ışıksız yalnızlığı