Antinomi

I.

Azizlik taslıyorum nükleer bir patlama misali!

Sentetik gülüşlerle konuşuyorum...

Ne olduğu belirsiz kelimeler

Kulaklarımda mütevazı bir el gibi uzanıyor

Ve şarapnel parçası gibi

Yokluyor zihnimi dudaklarının

Yok oluş vaazı

Oysa tüm duygu eksenim

Sana mütevazi...

Kuzguni bir sabah gibi doğuyor gece,

Yudumluyor tüm yıldızları

Boğazına durmuş güneş kâinatın

Batmıyor, bir güneş gibi gökteki ayım...

Ve bir yıldız gibi kayıyor dudak kıvrımlarından adım...

II.

Tüm duygularım ve günlerim van kedisi;

Yarısı gece, yarısı gündüz

Tüyleri umut...

Kalbimin en keskin virajlarında,

Beklenen düzlük,

Elinde kavalıyla ben

Suya gösteriyorum yerini...

Oysa,

Ciğerlerime seni üflüyor hava;

Bu gökyüzünde

Sensiz geçen her gün

Parmaksız hapishane...

III.

Bir gemi uçuyor kuşun kanadında,

Yere değiyor bulutun ayakları;

Deniliyor bu karanlığa, sis

Göremediğim yüzün bir kaf dağı...

Tanrıdan büyük lütuf, sahipsiz...

'Seni seviyorum' herkesin dudağında düdük...

Dur, tüm nefeslerim

Gözlerimi gözlerine bağlayan

Bir viyadük...

IV.

Darağacından doğan bir bebek gibiyim,

Kendi cesedimi yıkıyorum

Geçmişi yaldızlasam, kararıyor ışıltısı

Ve gözlerimde, dökülen kurumuş yaprakları

Anlıyorum, geçmişte dudaklarım

Sana karşı dalgalanmayan, denizin soğuk suları...

Deniz taşıyor, taşıyor gözlerimin boşluğunda

Yanaklarımdaki yokuşlu kıyıya

Çağlıyor dudak denilen kayalıklardan

Sonunu bilmediğim bir maceraya...

V.

Sanma, bir çiçeğin anatomisine gizlendin.

Çünkü korkuyorum bir arının koklamasından

Sayıyorum, sana karşı

Her bakışı cinayet

Bir tesellidir sıvazlıyor yüzümü

İçinde adımlı cümlelerin...

Üşümem artık!

Çünkü ellerin,

Kalbimi sıcak tutan pelerin...

VI.

Ganjın sularında yıkadım kirpiklerimi!

Artık dudaklarım;

Adının düştüğü dönenceler...