Ar Perdesi

Kesiyor yokluğun jilet gibi nefesimi

Konuşmazdık susardık biz

Sen mavi bulutlara uzanır tutunurdun

Ben bakışlarına d/okunmak isterdim

Ve ıssızımda kaldın sende

Gerçekte üstünde kocaman y/amayım ben

K/anıyorken kendi içimde azar azar ölüyorum

Sen şuh kahkahaları boğ/ulurken

İhanetine kalkıyor birer birer elindeki kadeh

Eriyorum mum gibi döşemeye akarak

İçimden korkudan buğular c/ana s/inmiş

Dışarıda ağlaşırken yağmurlar körkütük

İçimdeki çocuk bırakıp k/açıyor ellerimi

Yitik bir ülkenin varoşlarında yalınayak

Bırak zaman eskimiş olsun elimizde

Ar perdesi yırtık nasılsa vicdanın