Araf

dağıtırım hüznümü yorgun kuşların kederleriyle soluklu soğuk

kentin ana caddelerine insanlar dolar duraklarda telaşlı bekleyiş

korkuların da ötesinde yaşamda kalma tutkusu sarar binaları gri

güneş seker yüzlerden o buruk beyazlık acıtır üşümüş duyguları

ağlatan bir yalnızlıktır serçeler kırlangıçlar kışa hazırlanır gibi durgun

samimi olmak gibidir ölümü istememek belkilere bırakmak düşüncesizce

sabahsa eğer çöpçülere mutluluktur sıcak pidenin buğusu sen yağmura dağınık

kıldan ince kılıçtan keskin gülümser saksılar pencerelerden anlarsan sen anlarsın

sadece ben susarım kimbilir akşamsız güneşli bir arafla sımsıkı