Araf

yalnızlık duvarından atladı gölgem

uzun cılız bacaklarımın üstünde dimdik

omuzlarımdan yansıyan

güneşin

ay ışığı bulantısını

içime çekerek bir adım daha attım

sessiz can çekişmelerden

ölüme...

bir adımda boğazını sıkı vermişcesine

yaşlı bir adamın bastonuna sımsıkı sarılışında ki

inatla...

dişlerimin gıcırtısında toz pembe rüyalarıma

tek kelime ile veda ettim

hak ile yeksan eden her köle gibi

bende içimdeki kor alevi tutsaklığım da öldürdüm

neden sormadım

bazen ağladım

yağmur kokardım bazen

yanaklarımdan akan tuzun nereden geldiğini düşünmeden

sebebi ziyaretini bilmediğim

rüyalarda

masal kahramanı olurcasına

sen pamuk prenses

bense....