Ârâfî

Yaşamla ölüm arasında bir yerde arafta,

Ceviz ağacı, eski bir rafta sakladım umutlarımı.

Tüm uyumsuz, replika mutluluk kombinlerine rağmen hayatın,

Bir broş yetti dümenden sahtekarlıkların yakasına.

Düdenden Asiye,

Asiden Dicleye uzandı gönlüm..

Sonra yine nehirlerin yatağında uyuttum tüm kıyılarımı.

Unuttum umutlarımı.

Ve büyüttüm,

Bir tahta beşikte henüz doğmamış acılarımı.

Sabahın beşinde, kapının eşiğinde...

Takvimlerden düşen günleri topladım.

Ne yaşam tam sahiplendi varlığımı, ne ölüm..

Yokluğumun nüfusuna kayıtlıydı bütün varlığım.