Arafta Bir Şair

arafta sıkışıp kalmış şair

unuttuklarımızı bildirmeye geliyormuş

birer şiir yazacakmış her birimize

kendini bin bir parçaya bölmüş

bin bir parçayı tekrar bin bir parçaya bölüp

varoluş gerçeğini hala çözememiş olsa da

kimlik defterlerimiz naylon poşetlerden çıktığından beri

acıyı bile eskitmişiz sızılarımız duyarlılığını yitirmiş

gizli bir el yüzümüzü cehennemle kapatırken

habire gülüyormuşuz habire

gözlerde bir namlunun soğukluğuyla

ah bilmiyormuşuz

onun gibi müebbet arayışa mahkum edildiğimizi

alnımızda unuttuğumuz elma şekerlerini hatırladıkça

yutkunurmuşuz içimizdeki çocuklarla

yutkunurmuşuz da körebecilik dışında çocukluğumuzu

yaşatacak hiç bir şey yapmazmışız

mum kokulu kadınlarla mum kokulu adamların

aynı şarkıyı hafif bir şeyler eşliğinde dinlemesiyle sınırlıymış mutluluk

beşinci mum tükendiğinde ten sıkılır

yitirilmiş aşklara yitirilmiş anlara bir yenisi eklenir

maskara yalnızlıklara dönülürmüş

severmişiz düşlemeyi

bilinmeyen bir dilde konuşurmuşuz pencere pervazlarıyla

günah ve masumiyet kaburgamızı okşarken

aynalarla kavga edermişiz durmadan

arafta sıkışıp kalmış şair

aynaların bilgeliğini abarttığımızı söyleyecekmiş bize

birer şiir yazacakmış her birimize

kendi zehrimizle imtihan ederken kendimizi

ölü seviciler sus kalmış nesilden isyankar bir ceset çıkar mı avlamaya çıkmış

vimpirler ise bu son masal bu son masal

kandırıyormuş bizi

diyor ki

arafta sıkışıp kalmış şair

bu kadar pahalı değil hiç bir masal

tek masal

insanca

yaşamak...