Ardından

Ayak izlerin ble kalmadı bu şehirde..

kaç yağmur yıkadı sokakları,

kaç rüzgar savurdu

senden kalan o kokuyu uzaklara..

böyle oluyormuş demekki ölümün ertesi

birgün ardına birgün daha

geçmez dediğm zaman

günleri ayları deviriyormuş..

acı dinginleşip sızı renk değiştirirken

ne sesin kalıyormuş

ne de yüzün..

bir tek öylesine çekilen resimler..

unutuluyormuş en sevilen hatıralar..

ya da diplerde bi yerlere gömülüyormuş

aynı senin gibi..

işte bu senden kalan

kabul etsende edememek

bilsende dönmeyeceğini

umudu kesememek

ağlasanda gizli saklı kuytularda

hep daha derinlere saklanmak..

sonra tıpkı senin gibi

bir sabah ansızın yok olmak..