Arkana Dönersen - 1. Gün...

Durgun mecranın yabancısı

Ölü mavinin şakaklarında

-tetiklenen uykum-

Gözgüsüne suskun çığlık çiziyor

Kabardıkça ruhu

Baktım

Sislerini aralayıp boğuluşuna

-yüzüm senden hatıra-

Bir çakıl taşı kütleni bozsa

Çalkalanır -şikâyetsiz-

L. da Vinci çözmüş

Yer değiştirtemez dalga

Rengine karanlığı sür

Sür ki

kucakladıklarınla çekil uzaklara

Kanat istemez cesareti olan balığa

Uçurum sevmez ezber edenleri

-düşsede-

Kırılgan sızı

Ağır bir sanı

-Dün maviydi yarın da mavi-

Nasıl olsa...

Aşkın önlüğüne çivit döküp

Sazağı yaman esse de

Takılır sırtına göçlerden cayan kuşları

İçimde akan sıvı burgu

-Kalbe sahaf girdabına eskil kum-

Hasret çekse de tuz

Tülden bürgünü göğe ağar

-geçte git-

Ceset sayarım uçmuyorsa

Mevsime tedirgin

Belki bir gün fısıldar meltem baharı

Şimdi korkulu soluğuna üveyleşen kadırganın omurgası

Ahh!

Can yakıyor

Benliğe sokulganı

Bulutların üstüne pul pul serilmiş

Kumulları öpemeden düşürür ışığı

Soluktur gün

Karanlıkta tan kaldırdım kimse görmüyor

Rüzgâra verilen mektuplar kavruk

Duman sanıyor sıhrî olan

Suyun yırtık gelmiçini diker gramerindeki ruhu

Kendine eziyet eder

Ağlarını toplar balıkçı

-ellerim kuru-

Azizlerine inat sürünür bu sanrı

-sessiz-

Ateşe geri dönen su

Ateşe geri dönen su