Arsız Bir Hüznü Ağırlayışım

Gözü kara yalnızlıklara bulaşmış kimliğim,

Kararsız bir mevsime doğuşumdan mı bilinmez

Bu, kimsesizliğe arsızca tutunuşu yüreğin?

Kara kışın bahara göz kırptığı mevsimlere akar kanım

Dengesiz debilerin hüküm sürdüğü ırmaklarda yıkanmışım

Ağaçların çiçek açmaya her yeltenişinden bir hüsran

Gökyüzünün her aydınlanışından zifir bir karanlık çıkarmışım

Kuytu bir seher vaktini basmış ilk çığlığım,

Ondandır belki hala seher vakitlerine uyanışım.

Sonra yeni gelen her mevsime bir kararsız bahar adamışım.

Kalabalıklar içinde kimsesiz,

Sesler içinde sessiz kalışımdan mıdır?

Arsız bir hüzne ev sahipliğinde yaşlanışım.