Asfalyalar Atmak Üzereyken

Kemiklerin sızlıyor mu bilmem

ölünce unutur mu insan

severken içimdesin dediği kişileri

belki de Tanrısal bir suçtur bu

sevdiğinin saçlarının çürümesi

kırk ipe kırk düğüm attım yoksun

demek ki iyi bağlayamamışım

günaha girmek diye bir şey var

sanırsın pazartesi sabahı iş gailesi

oysa benim için sıkıntı yok

ne iş var ne günahsız tek an

büyük bir evde masalsız cücelerle

pişpirik oynuyorum nasıl

evvel zaman içimde kalbur saman

kalleş bir yaşamak

yarasına yaren olduğum

bütün kadınları toplayıp gideceğim

yanında kalleş oturan masalardan

deniz kıyısında küçük bir kasaba

kasabada taş bir ev bahçede zeytin ağaçları

lakin yol üstünde beni

türbeye karşı bakan bir tepede yaksınlar

gömülürsem bunca hesabı

görebileceğim bir ahiret zor

elli yıllık kerkenezim hiç yalan tutmadım

belki sırf bu yüzden terlemez ellerim

aslında uzun zamandır düşünmüyor değilim

ter yok diye mi ellerimde umutsuzum

bu yüzden mi kabulsuz kalıyor dualarım

olabilir mümkündür sorunsuz hayatlar

sınırsız düşlerle yol alır içten içe hiçten hiçe

her şeyde sen varsan ben yoku da severim bilirsin

Tanrım gülden çıkartılan yağın

bahçe sahibi olmayana ne faydası var

sen asıl ellerimi ellerine açtığım insanları kurtar