Asıl Kimsesiz Biziz

-1-

Akşamın kör saatlerinde

Yaralı bir kuş var iyileşmeyi bekleyen

Pencerede umutlar, buğulu yarınlar

Perdeler bir çocuğun ağlamasından ıslak

Duvarlar kimsesizlikle aynı renk

Önünde arkasında aynı telaşlar

Kimsesizlik hali, tıpkı yalnızlık gibi

Ürkek ve illetli...

Dillerinde suskunluk düşmanı bir ses,

Yüreklerinde duyulmayan itiraflar

Onların sokakları ıssız,

Onların geceleri sessiz

Onların h/içleri var bir hiçten habersiz

Sözleri k/ayıp ve herşey yasak onlara

Onlar kimsesiz

Elleri avuçları yemeksiz,

Umutları boş kutu, kalpleri dolu bir heybe,

Ama kelimeler hala kifayetsiz

Onlar kimsesiz, onlar kimsesiz kimseler

Bir nehrin akışını dinlemekteler

Ve tek gördükleri karalık, tek duydukları sessiz sesler

Onlar yalnız, yapayalnız dinlenmekteler

Bir o kadar da yorgunken...

-2-

Hayallerini çalan gökyüzünden hallice yaşayanlar

Ayın gölgesinde bile hüznü görürler

İçleri hep karmakarışık,

Kimsenin duymadığı bir sesle haykırmak gibi,

Dolaşık onların sokakları,

Lambaları bile kırık, aydınlatmıyor dünyalarını

Kimi zaman düş kurarlar

Gerçekleşmesi bile

Koyarlar hayallerini, umutlarını, düşlerini

Ayın ip, güneşin minder olduğu

Ve denizin de ağaç olduğu bir salıncağa

Sallarlar iki tarafa

Ha bu dünya, ha ötekisi

Aynı nasılsa kimsesiz insanlarda...

-3-

Ağlarlar onlar ara sıra

Bakarlar semaya,

Bakarlar uzaklara

İçlerindeki aşka dair, insan aşkına dair,

Fakirliğin yüzüne dair ne varsa

Onların gözlerinden okunur

Film şeridi gibi anlarsınız hayatlarını

Görürsünüz bir çocuğun gözlerindeki

Altmış yıllık acıyı

Halbuki çocuk yedi yaşındadır

Gözleri altmış yedi

Kimsesiz kalmış bir çocuğun gözleri

Kim bilir ne kadar da kederli

/Onlar

Kaçarlar yalnızlıktan bir dolunayda

Düş, umut eriterek yangınlarından

Öldükleri zamandan kaçmaya çalışırlar

Yoksunluk bir hançer gibi saplanırken sırtlarından.../

-4-

Soysuz şehirler

Yalnızlığa mecbur edilmiş kimseleri

Zamana vururlar

Sadece vakit dolsun, ömür bitsin,

Yaşlılar çocuklar kalsın kimsesiz,

Sadece kaybolsunlar

Yitsinler ve gitsinler...

-5-

Belki bir gün

Dediklerinizi duyup

Aniden ve derinden giderler

Gökyüzünden, yeryüzüne bir halat uzanır

Kimsesizler görürler

Tutunup halata, herkese karşı çıkarlar göğe

Bir el uzanır onlara uzaktan

Çocuklar sevinirler kimsesizler sevinirler

Biz yalnız kalırız onlar gidince

Biz çaresiz

Onlar huzuru bulurlar orada

Bizse her yerde hüsranı

Ne kadar da kimsesisiz...

08.06.11