Aşk

Sahi

Çocuk olmayan şair mi kaldı?

Haber aldım zümrüt kuşundan,

Elyaf kanadında duydum saçının kokusunu.

Parmağımı öptü perçemleri,

Gagasında Kali Yuga evreleri.

Vazgeçemediğim şeraitinden,

Sesini içerken,

Alıkoyamadım tenimi ansız ürpertiden.

Sen sendeki beni yazarken iradene,

Ben kaderimdeki seni okuyordum sevgili!

Göçüp gitmesi olamazsın gözlerimin

Cennetten kaçtın,

Dua etmeye başladım,

Kabirler ötesinde duyma beni.

Nefti akşamlar, sokakta baş gezer:

Başsız gövdeler,

Kemiksiz gölgeler...

Vakitli vakitsiz bastıran bu yaratılış sıcağında,

Sarhoş orman ışığını,

Rüya görmeden görüyorum.

Yokluğun alabildiğine realist

Deprem şiddetinde

Sancılar usancımın nişanesi

Bana bir şeyi çağrıştırıyor ki hayat

Sende kaç kişi kaldığımı hatırlayamıyorum.

Bu alacakaranlığın sonunda öpeceğim sabahı,

Sabahı selamlarken tenimin intibahı,

Yorgun denizlerin mavi teni

Çapaklı gözlerimde bilfiil

Çıplak gözlerinde albeni

Geçmiş... Bitmişse

Şayet

Gelecek başlamamışsa

Bu şimdiler bizim değil!

Eylül 2009