Aşk Ayrılığı Beklemez Sevgili

Ah sevgili, bazen

Sadece korkarsın ayrılıktan

Nedeni

öğretmemiştir sana hayat bu şeklini

Görmemişsindir büyüklerinden vazgeçmeyi

Sırtını dönüp yürüyüp gitmeyi

Ve bir annenin sabrını beklersin bazen aşktan

O kalmıştır her koşulda soğuk odalarda

Yapayalnız,

Sessiz gözyaşlarıyla baş başa

Ekmeyi taşıyan bir rol model baba varken

Gözlerinin önünde çocukluğundan bu yana

Ve vefasını sonuna kadar gösteren bir anne, yüreğinde

Sırtını dönüp gidemezsin aşk bildiğin duyguya

Hani derler ya

Kümeste yaşasa insan onun dünyasıdır orası

Öyle işte benim dünyam da

Aşk yuvası kutsallığında

Biliyorum

Dört dörtlük değilim

Bir manzara kartpostalı misali

Hatalarına çok kızdığım babamın bile

Zaman zaman düştüm hatalarına

Ve bir baba olduğumda öğrendim babaları

Bazen anlamak lazım insana dair hataları

Anne yüreği ile

Şu an senin yaptığın gibi mesela

Şimdi yeni bir rota çizdim ruhuma

Pişmanlıkların başında terk ettim içimdeki şehri

Kara mizah gibi, ama öyle sevgili

İnsan hatadan dönermiş bazen

Masmavi bir deniz kıyısından ayrılırmış misali

Seni öylece bırakıyorum gözlerimin donukluğunda

Ufukta

Ah sevgili

Aşk damlalarını yudum yudum içince

Daha bir susatıyor adamı

İnsan kızınca susuyor

İnsan yalnız bırakıldığını düşündüğünde susuyor

İnsan emeğinin vefasızlığında susuyor

Ama yine de içemiyor serap misali huzuru

Tüm kuraklığı ile içinin çölüne mahkûm

Teslim oluyor zamana

Anlatması zor şimdi sana

Kendisine nasıl saplar insan

Bir bıçağı bu kadar çok diyorsun

Tek suçlusu olmak istiyorum

Kör kalan yanlarımın

Sadece bana ait olmadığını hatırlamak için

Gidiyor diyorsun içinden

Korktu da mutlaka kızdığın için bana

Korumak için susuyorsun beni ve kendini

Yaşanacak zamanların acizliğinden

Bir o kadar da özgürlüğünden

Hak etmedik biliyorsun

Kuş cıvıltılarıyla başlayan bir günü

Sıcak ekmek kokusunu ve tebessümü

O kadar çok fark ettiğin benzer yanlarımız içinde

Senin bile fark edemediğin bir yanımız var

Birbirine benzeyen

Farklı hayatlara ait olmayı öğretti bize hayat

Ve seviyoruz ait olmayı o ilk an'a

Sürekli şans veriyoruz mutluluğa

Ve şans arıyoruz ruhumuzla savaşlarımızda

Hani o yağmurun kokusu

Baştan çıkarıyor ya bizi

Hani o saçaklar

Parmak izlerimizin şefkati misali

Diziliyor ya kavrulan dudak yaralarımızla

Gecenin en derin

En dipsiz esintilerine bir bir

Öyle teslim oluyoruz biz aşksız uykulara

Bu yüzden

hiç başlamadık seninle kaybolmaya

Hep bir serçe olarak kalacaksın

Yağmuru korkulu gözlerle izlerken

Saflığının şiddetine tutulduğum

Sığınacak kelimelerimizi yuttuk biz

Bir bir

Sığınacak hüzünlerimizi

İçimizin boşluğuna terk ettik bir anda

Ah sevgili

Yollarını birbirinden habersizce ayıran

Bir başlangıçmışız hayata

Ve aşk iki mutsuzluğun tek yüreğine sığmıyormuş

Zamansızlıkta

Belki başka bir ömürde / belki de başka bir dünyada

Çocukça

Ne dersin, çocukça ve sonsuzluğa...