Aşk Bir Kişilik Şiir Hiçliktir
Susmaya arsızken bakışların
Düşer içime dokunmasızlıkların
Unutmuş gibi sevişmeleri
Sahiplerini öperken sığ esintileri
Alabora olan bir kalp benimkisi
Sayfalara işleniyor cinayetler
Sadece kelimeler düşecektir
Nefesin teslim oluyorken bir korsana
Şiiri en son şair terk edecektir
Kaçmaya devam et / b-aşka dokunmalara
Caddelerden geçerken gözlerin sessiz
Ve unutulmuş aşk kırıklarım
Güvercin yüzsüzlüğünde terk edilmiş
Kanadı kırılan bir serçe gibi
Aşk gökyüzünden tekrar düşmeyecektir
Zamanı anlatarak akıyor çığlıklarım
Sürüklense de aksiseda boşluklara
Avuçların koşuyorken yabancı ruhlara
Ölü sayfaları şair diriltecektir
Yaşamaya devam et / şiirsiz dillerde
Pencere önü mesailerinden anımsarım
Aralanan o beyaz perdeleri
Bizi bekleyen telaşlı içtenlikleri
Uğramıyor artık adım sesleri merdivenlere
Ve hıçkırıkları gece karanlığının
Yalnızlık ki sararmış bir balkon sefası
İnce belli bardaklarda çatlamış dudak izleri
Umutlarım üstü örtülmüş koltuklar gibi
Bir ev işte sadece aşkı susmuş anlatmaya
Suskunluklara şair son verecektir
Yaşamaya devam et / aşk bir kişiliktir
Kişiliksiz aşk-savrulan yaprak-şiir hiçliktir...