Aşk Herşeye Değer/mi
Ayaza çalan bir aralık günü
Aldım omuzlarıma
Ayrılığa hüküm giymiş bir sevdanın yükünü
Gözlerimde yaş
Yüreğimde yas
Yollara düştüm
Koşar adım yürüyorum yalnızlığa
Ne eskiden yadigar köhne bir şarkı avutuyor sensizliğimi
Ne de sıcak bir nefes sahipleniyor titrek bedenimi
İstanbul buz ve soğuk
Bense yalın ayak
Duygularım çırıl çıplak
Her köşe başında seni arıyorum
Islak kaldırımlarda seyrek voltalar atıyor
Yüzüne haykıramadığım sessiz çığlıklarımı
Siren sesleri korkusunda kalabalık sokaklara satıyorum
Üzerime üzerime geliyor koca şehir
Yalnızlığıma dar geliyor caddeler
Umutlarımın rengi mat
Hayallerimin benzi soluk
Kare kare gözlerimde öylece donuyor hayat
Nefes nefese kaçıyorum kendimden
Ve sonunda....
Sen gittin gideli rutubet tutmuş boş odamda buluyorum bedenimi
Yüzümse kırık dökük aynanın karşısında
Sensiz geçen her saniye intihar eden gülümsemelerime
Ve açmadan bir bir solan heveslerime inat
Soruyorum aynadaki adama
Aşk Herşeye Değer/mi ?
Değmez...
Zaten...
// Olsaydı vedaların aşk'ın lügatında tek hece izahı
Böyle arş-ı alaya çıkarmıydı hatıraların hergece fizahı //
Fizah=feryat,figan