Aşk-ı Hakîki

Bin asrın altında ezilen bu aciz kalp, varlığınla çiçek açtı.

Gecenin kör karanlığından süzülen bir nur, kamaştırdı hayatımı;

Alnından başlayıp şakaklarına dökülen saçların, sarıverdi ruhumu.

Öylece kaldı zaman yerinde, yürümeyi unuttu bir an;

Fırsattan istifâde, kalbinin yanı başına kıvrıldı ruhum.

Sende yaratandan bir parça var, tanımsız...

Gülüşlerin uzaklardan dokunuyor yanağıma; öyle saf, öyle merhametli.

Senden bir nebze bulmak ümidiyle yürüyebilirim koca dünyayı;

Bir derviş misali, bir abdal misali... Bir âşık, misalsiz...

Deniz kabukları cebimde; serabınla baş başa, kulağımda ezgin.

Billaos Nehri karışıyor ruhuma; süzülüyorum geçmişimden geleceğine.

Her gecemde üzerime yağıyor küçük gülücük tanelerin;

Toprağıma huzur ekiyor, sen uyurken nefesin.

Karnımı ağrıtıyor sana değen nazarlar; susuyorum sana.

Sakınıyorum seni bütün gözlerden, bütün sözlerden; söyleyemiyorum.

Uzaklarda, bir yerlerde, gelgitli bir deniz gibi;

Huysuzlanıyorum yokluğunda.

Ormanın ortasında çatırdayan bir kütük misali;

Kimse kanıtlayamaz yüreğimden gelen sesleri.

Mezopotamya ve diğer diyarlarda, âşıklar kavuşamamalarıyla ünlü;

Hani şu meşke muhalif âşıkların mitologyası.

Sevda hırkasını giyenler bilir.

Teberi ile arşı yaranlar bilir. 

Enlil, Anu, Enki şahit olsun; 

Vişnu, Şiva, Brahma şahit olsun;

Zeus, Jüpiter, Gök Tengri şahit olsun;

İsa, Yehova, Allah şahit olsun; 

İştar ve Dumuzi şahit olsun;

İnanna ve Tammuz şahit olsun; 

Sabır, sevdanın en kadim ibâdeti...

İbâdetimi aksatmayacağım!