Aşk İki Kişiliktir

Ben hiç aşık olmadım

Hiç ağlamadım geceleri,

Hiç uykusuz kalmadım sabahlara kadar

Ve hiç gülmedim, içim kan ağlarken

Ben hiç aşık olmadım

Hiç beklemedim birini evinin önünde, saatlerce

Hiç demedim,

Hiç değilse pencereye çıksa da yüzünü görsem diye

Ve yolumu geçirmedim sokağından

Ve hiç söylemedim,

“Canın üstündür canımdan”

Ben hiç aşık olmadım

Yağmurlar hiç yakmadı yüreğimi,

Baharlar hiç acıtmadı içimi,

İncinmedim, hiç kimse kırmadı beni

Ben hiç aşık olmadım

Hiç terlemedi avuçlarım,

Hiç ıslanmadı yanaklarım olur olmaz yere

Birinin gözlerine bakarken kaybolmadım hiç

Ben hiç aşık olmadım

Yerinden çıkacakmış gibi hiç atmadı kalbim,

Birinin karşısında tutulmadı dilim

Ve hiç tutmadı yabancı bir eli elim

Ve hiç kimseye söylemedim, “sevgilim”

Ben hiç aşık olmadım

Buğulu camlara kalp yapıp iki yanına isim yazmadım

Parkların banklarına kimsenin adını kazımadım

Kimsenin adını adımın yanına yazmadım

Ben hiç aşık olmadım

“Ya seninim ya hiç kimsenin” hiç demedim

Kimseyi canımdan çok sevmedim

Ağlamadım içimden ve hiç boynumu eğmedim

Hiç kimseyle aynı gün ölmeyi istemedim

Ben hiç aşık olmadım

Çiçekleri sevmedim, hele gülü hiç

Baharları da sevmedim, yağmurları da

Hayaliyle avunduğum hiç kimse olmadı

Ben hiç aşık olmadım

Çünkü “aşk iki kişiliktir”

Yaşayamadığım bir sevinçtir