Aşk Ölünce

kitap okur gibi öğrettiler bize aşkı,

birinin peşinden koşmak sandık

mutlulukla karıştırıp kırpıştırıp biraz

biz, aşkı yaşamak sandık.

masallara inandırıldık hep,

dikta ettiler bize aşkı

hayatın anlamı haline getirip

peşinden koşmaya zorlandık.

siz bunu zorunluluk gibi görmediniz hiç,

hiç hissetmediniz o duyguyu;

kitaplar okununuz,

filmler izlediniz,

şiirler dinlediniz,

kandırıldınız.

deliler gibi çarpan kalbiniz

size en büyük ihaneti etti,

gerçek sandınız.

geceler boyu uyumayıp, güneşe küstünüz

acı çekmeyi bi halt bilip.

sağda solda atıp tuttu bazılarınız,

içine atanlarınız da oldu

gizli köşelerde ağlarken,

küfrederken kadere,

sigarayı bir solukta söndürürken!

aşkı bir marifet sandınız.

korktunuz itiraf etmeye içinizdeki boşluğu,

görmesin kimse der gibi bir kabuk örüp

sonra en derinlere gömüp unutmak için,

kendi anlamsızlıklarınıza bir anlam yüklemek için,

bir sevgili aradınız sizi kucaklayacak,

öyle birisi ki uğruna ölebileceğiniz.

günün birinde o kabuğun kırılabileceği

hiç ama hiç aklınıza gelmedi.

kendini tanımazken daha

karşındakini tanıyabilirmiş gibi,

onu sevmeyi öğrenir gibi

içten içe kandırıp kendini;

"aşığım" demek!

sizin sözünüz olamaz bu,

inandırıldınız işte koca bir yalana!

dudaklarınızdan çıkarken,

kulaklarınız işitirken,

öyle tatlı geldi ki! anlamadınız.

aslında siz hiç aşık olmadınız!

inanıyormusunuz hala

hayatta hiçbir şeyi doğru yapamazken

doğru insan dediğiniz kişiyi bulmanın

bütün yanlışlarınızı örtpas edebileceğine?

ya da kan kustururken dünyaya

onun gözünde bir melek olmayı başarıp

susturabileceğinizi mi sanıyorsunuz,

içinizde yıllar yılı küçülttüğünüz masum çocuğu?

öyleyse ölün bir kez daha,

kabuğunuzun kırılacağı güne kadar,

ölüp ölüp dirilin!

siz daha yeterince ölmediniz.