Aşk Ve Gerçek

Aydınlık fahişe olmuş

Karanlığın yatağında

Duygular dört bir tarafa dağılıp

Sessizliğe bürünmüşken dudakları mühürlü

Eller kan, gözler kırmızı

Diller lal olur dünyanın gamsızlığına

Hem sevgi hem de sevginin dengi olabilecek duygular

Olmuşken kahpeliğin esaretinde bir köle

Çıkamazlar asla saklandıkları o kuytu köşeden

Ölüm sessizliğinin payitahtı olan o köşeden

Bir tek varsa halen kadim zamandan geriye kalan

Ve hakikatiyle eşsiz bir huzur olacak o şah-ı duygu

Aşkın ta kendisidir, gerçekliğin mabedi

Zorluğa bile baş kaldırıp isyan edecek

Her şeye rağmen iplerinden kurtulup

İşte ben buradayım diyecek riyakar olan herkese

Sahte olan tüm duygulara

Kendi mabedinin kapılarını açıp

Diğer duyguların günahlarını çıkartacak her sene-i sevapta