Aşk Vurgunu -Hüzün Makamında-

dargın bir güfte yazılıyor

söylenmemiş bir hüzün makamında;

gece karanlık

herkes uyuyor

bir fanus var

içine giriyorum usulca

ne kadar yorgunum ah

ne çok sızlıyor avuçlarım

bir ağlamak var içimde sanki

yo hayır mutsuz değilim

sadece

içimdeki bu kedere çare bulamıyorum

kum saati geriye doğru akıyor

zaman;

o an

ellerim uzanıyor

gül yerine diken tutuyorum avuçlarından

parmaklarının arasında tutunurken

kan damlıyor yapraklarından

avuçlarıma

kırdım parmaklarımı o gün

soluduğum güllerle birlikte

-gözlerim

o an iflas etti-

hafızamın çerçevesine asılı kalan resim

lirik başlayan baharın saçakları

karla kaplandı

hayretler içinde dondu yüzüm

ve sonra

bir perde çekildi gözlerime

kan(a)masın bir daha hüzün

hüzzamın melankolik güftesi

çalınıyor şimdi

dinle bak

artık biliyorum

o koskoca aşk dedikleri şey

benmişim meğer

gerçek sandığım

saklı kalmış o büyük yalan

offf her şey ne kadar yalanmış

ne çok yalan

"gitmek mi zor kalmak mı"

dedirtiyormuş insana hayat çoğu zaman

ölümden daha zor geliyormuş

yaşamak o an

biliyor(d)um

yaşamın bir sahnesiydi bu

bilmem kaçıncı perdeyi

oynuyordu insan

sakın sen de aldanma dostum

ne kadar dertli olsa da sazın

sanma herkes için yazılıyor

farklı bir oyun

böyle seslenen

o muhteşem besteden

belki bir gün tekrar yükselir

ve arşı alâdan dökülür

kan yerine yıldızlar

kim bilir

belki de o zaman

hüznün makamına gül konar

ah be şair

boşver şimdi

haydi

sen bestele güfteni

çal bir kez de

kendin için çal

dinlensin

belki de son kez

hüzzamın melankolik güftesi

hüzün makamında

25 Eylül 2009 İzmir