Aşk Zamansız da Yaşanır

Geceye ve yüreğine bir ateş yakarak

İliş aydınlıklar içerisindeki dirimselliğime

Kaçtıkça insan, korkuya düşer gölgesi

Bir aşağı, bir yukarı izler rastlantıları

Zaman ki, topraksız sularda düş sağanağı

Başka seçeneğimiz yok, izleriz rotaları

Unutma ki, en çok geceler ışıtır yıldızları.

Sevdanın tozlanmış aynasına bakınca

Tanımlamaları eksik hesaplanmış ayrıntılarda

Yağmur düşer, fırtınası bildik efkârına.

Sığdırdım kimi hüznümü, buğulu odalara

Dönüşümsüz bir dünya döküldü dudağımdan

Sınırlarım sabit, düşüm ovalara daldı

Sıra sıra dağlarda yorgun adımlarım kaldı.

Her gelgit rüzgârında, çıplaktı orman soluğum

Uğultulu bir rüzgâr al yalaz sevdamı üflerdi

Yaram akbaba pikelerine açık, belki ölüm gerekti

Öyle bir hayat ki, zor da olsa yaşamalısın aşkı.

Her sevda zehir zerk eder, ilençli yüreklere ansız

Bitmeden yolumuz acıyla düşeriz nesnel yalnızlığımıza

Değişimleri ararken, yalnızlığı yaşar bütün simyacılar

Avluda ışık, bardakta rakı, mahzende şarap dinlenir

Şehir yorgun, aşk sarhoş, bağlar gün dönünce yenilenir.

Sis çökünce denizlere ırmakları kutsar yüreğin ezgisi

Sel suları götürür, karanlık düşler günü gelince köpürür

Bir kargaşanın tam ortasında açıverir rengârenk laleler

Aşk zamansız da yaşanır, korkuların kucağında dillenir.