Aşki Koydum Zindana

Varlığım körpe bir ışıktı söndürdün

Çok aklım vardı, bir de divaneye döndürdün

Sevgiden yoksun insanların, bir yalanı uğruna

Kalbindeki beni, terk ederek ebediyen öldürdün

Çileli hayatımda aydınlık saçıyordun

Karanlık gecede güneş gibi açıyordun

Kendini bilmez yalancı dünyada

Yalnızlığı seçerek suskunluğa kaçıyordun

Senin yüzünden aşkı koydum zindana

Bırakıp gitme diye yalvarmıştım sana

Aşk meşalesini sonsuza dek söndürüp

Dönmen artık bir çare etmez bana