Aşkımızı Öldüren Egon Oldu

--------

Sen ki bir dar zaman mutluluğuydun yüreğime sızıveren.

Ben ki yüreğinin kıyısında taşıdığın

uçuruma dokunabilen ilk kadın ...

Mantık dışı noktalara sürükledin,

içimdeki ''hiçbir şey''aslında senin düşüne düşmüş her şeydi.

Şimdi bakıyorum da karşımda

güncesine düştüğü mayınlı satırlarla

benli zamanların izini süren

...en dokunulmaz, en hassas, en yaralanmaya

ve karşı koymaya

açık efendin egonla baş başa kalmışsın !..

Düşlerinin yüz ölçümlerini karşılayabilecek kadar

hayata kafa tutabiliyorsun!..

İçindeki yok'tan başka kim vardı diyorum ?

Oysa hayatının,bütün başkaldırışlarında

bana hep sessizliğin ezeceği vakitlerle savaşmalar kaldı.

Evet !Susarak seni hep konuşmaya mahkum ettim

...Sürekli savunma halinde,

sürekli bir iç kanamalı bir suskunluktu

bizden geriye kalan.

Hangi konudan söz açılsa,

'ben' diye düşünür ve cevap verirdin.

Sana benzemeye başladığımdaysa,

bende içimi susarak döktüm.

Yoksa içim dökülecekti.

Biliyor musun ;umarsız bir yıkımdı bizim kisi !..

Meğer susmak,insanın içiyle konuşmasıymış.

Geç fark ettim!..

Sevdiğim bana kalbini veremedin !..

Adına mavi dediğin çoğul eksikliğinde ...

Gözlerim uzaklara daldı

sesinde, kelimelerinde ...

bazen seni affedebilir miyim diyorum,beni ağlattığında ?

Parmak ucuyla dokunup

kaç kişi girebilmişti ki hayatına ?

Gerçek, derin, tutkulu, özverili,

canını verecek, kendi kimliğini silip eritecek,

yok edecek kadar büyük bir aşkla...

Böyle bir esrimenin karşısında yaşayamadın işte !..

Yenen değil yenilen olmak istedin

kazanan değil kaybeden oldun işte.

Bencillik değil, fedakârlık yapan ben olmaya çalıştıkça...

Ego senin efendin oldu çıktı !..

_____Adına aşk denilen yeni bir efendinle mutlu ol şimdi !.._____

-------------