Aşkın Kenar Mahallesi
dilinin kenar mahallesinden
kayıp giderdi yıldızlar
ellerimi sinekler ısırırdı
sen mor şemsiye taşımayı bile günah sayardın
morun her tonundan korkarak
ben tartışmalarımızda
biraz daha şeffaf olmanı isterken
sen çoktan fanteziler kurardın
şeffaf giysili
dava adamından çok
aşk adamıydı kafka
bir sabah uzakların çağrısına uyanıp
kimliğini takas eden
belki de aşkın kendisine sığmayan
o yaralı yabancısı
düşeceğim bil
bildiğini düşeceğim
gecenin köklerine uzanmış fısıltıya
karanfil aşıladım
milyon kez döndüğüm küllerimden
bir kez daha seni sevmek için
saplantılı yaşamak ağrısı
iliklerime kadar haczetmişken bilincimi
lacivert bir ay kusuyordu döngüleri
ki erik dalına konmuş manda düşlerim
horon teperken erişilmezliğine huzurun
ben yine senin yokluğuna
bir kavuşma biçimi arıyordum
kekik suyuyla yıkanmış kırlardan
kükürt kokulu cehenneme
kayboldu ruhum
bir zamanlar ellerimizin birbirine değdiği
o masum dünyanın ardından
ellerimizle temizleyemeyiz artık
kabus gibi çöktüğümüz dünyayı
kalbi kırık uzun bir havaya açtım göğsümü
başıboş bir gençlik iliştirdim yakama
senin adını saklayan bir rüzgâr gibi
kaç kez döndüm bilmiyorum
bu kabenin imanından
kaç kez kendimden geçip
sana inandım
yenilgi boyu yük oldu
kambur bir aşkın
teselli etmeyen ritmi
zar atımı an
an be an
hangi yüzüne düşsem hayatın
biraz sen
biraz ben
biraz da kavuşamamanın talihi
yağmurun karnını açtıklarında
içinde biriken su zerrelerinde
gamzelerin gülerdi bana
ben her damlada
biraz daha sana dönerdim
o an eylül
hüzünden başka kapılar aralardı
ve ben
bütün mevsimlerin içinden geçip
yine senin gözlerinde
kaybolmayı seçerdim.
Künye · No. 365360
- Eser
- Aşkın Kenar Mahallesi
- Şair
- Med Yıldırım
- Yayımlanma tarihi