Aşkın Koynundaki Özlem

Göklerin gözyaşı çaresiz kalır

Yüzümdeki sensizlik hüznünü yıkamaya

Özlemim bir türküye dönüşür

Oysaki

Eylül ayında serapları gösteren

Sonbahar nefesli

Bir sevdadır benimkisi

Sensizliğimin ağlak yüzü

Göğün kızılında saklıdır

Senli olamayan günleri

Uyandıran güneş

Bir kez daha ölürken

Gecenin ellerinde

İntihar eder gözyaşlarım o vakit

Sevişirken aşk ile özlem yüreğimde

Yumarım gözlerimi

Seni düşlemeye gecelerce

Her uyanışımda

Bir kez daha düşeceğimi bilsem bile

Sensizliğe

Yumarım gözlerimi

Senli olan her bir şeye

Hayal de olsa yalan da olsa