Aşkın Yurdu

Karabiber ağaçlarıyla dolu yoldan

hızlı adımlarla geçiyorsun sus pus perişan

vakit sabaha yakın ve sen üşümüşsün

sokak lambaları gibi yalnız korkunç üzgün

mütemadiyen beklediğin gölgenle bir avuç

farkında da değilsin aşkın eyvah

kuş sesleri batırıyor ortalığı gün doğuyor kaç

su uyanıyor sevgilim gönlüm kararıyor

yokluğun bu şehre ayrı bir hava katıyor

kendi cevrinde dönen bir dünya için bu hal

biliyorum asil kibar üstelik ulaşılamaz olan

kahreden bir yükseklik sevdalısıyım

korkmuyorum ki yaşamaktan sensizlikten

korkuyor gibi yapıyorum sadece düşünmekten

yaklaşan vakitlerde kaybedeceklerimden

çığlıklar duyuyorum küplere biniyor kelimelerim

sırlı simli misli gün doğuyor bak penceremden

nasıl güzel uyanıyorsun yine nasıl güzel

hep yangın çıkaran kundakçıları seviyorsun aksisin

biliyorum çünkü öyle bakıyorsun her seferinde

gözlerinse batırılmış gemilerin kaptanlarını andırıyor

durma artık beni de yak o çocukları kurtar

sokağın sefaletinden babanın merhametsizliğinden

annenin şefkatiyle düşün yaratanın merhametiyle bak ne olur

durdurduğun zamanları gözlerime tekrar bırak

yoksa bu Tanrı zamanı durdurmaktan yakalayacak bizi

sahi nerede kaldım dün gece haberin var mı senin

beni çalan nereye bıraktı biliyor musun kirpiklerinden uzak

kedi hırıltısı gibi bir şey var göğsümde ağır mı ağır

senden mi kaldı önceden var mıydı ne oldu iman tahtama

uzun zamandır kötümser bir kuşun kursağına düşmüş

buğday tanesi gibi yaşıyorum uzun zamandır içim

sersefil ahmak embesil dışımsa kış armuduydu bu memleketin

yerine yetişecek bir emanet gibi acele et çabuk dön yetiş