Aşkının Mezarina

Bir dalda yaprak olamadım

Dört mevsimi hiç yaşamadım

Ne kar nede yağan yağmurla ıslandım

Güneşle kavrulup rüzgarla savrulmadım

Bumu seninle yaşamak, anlamadım

Şimdi hiç olmazsa bir kere gel aşkının mezarına

Ne çiçek nede su bir damla

Topraklarımı okşasan yeter bana

Onca hayaller şimdi uçtu gitti havaya

Sen bilmem hangi ellerde, ben toprak altında

Haydi hiç olmazsa bir kere gel mezarımın başına...

Verdiğin onca sözler nerde, yok mu hatıralarında

Yaşanan onca yıllar aranmaz mı hayalde olsa

İstanbul'u karış karış dokunmadık mı baştan başa

Nasıl yaşarsın bensiz oralarda

Yer gök titrer şahitlik eder yaşadıklarımıza

Gördükçe deniz, martılar sormazlar mı sana?

Şimdi hiç olmazsa bir kere gel aşkının mezarına...

Ne bir çiçek, ne bir söz, ellerin yeter bana...