Asla Bayram Edemem

Çok ağır konuşmayı ben de bilirim amma

Nefsime çok zor gelir kimseye bir şey demem.

Bir gün yalan da olsa belki gülerim amma

Ağlayanları görüp asla bayram edemem.

Yüceltemem kendimi, eli hakir görerek

İnsanlık değerleri yitmişse alçalamam.

Her yere otağ kurmam, mazlumları sürerek

Korkarım Yaradan'dan haklarını çalamam.

Vallahi hazmedemem; fukara inliyorken

Duymaz sağır yürekler dönmüşler sanki taşa.

Zengin kâşanesinde, neva'dan dinliyorken

Bir çare sun dedik mi, hırsını vurur kaşa.

Analar ah analar kanlı yaşlar dökerken

Yanarım için için ruhum acı içinde

Kasvetli karanlıklar üstümüze çökerken

Arasam da bulamam mutluluğu Maçin'de

Körpecik fidanları toprak bir bir alırken

Ağıt yakıp ağlarım matem içinde yuvam

Umudumu yitirdim bütün bunlar olurken

Bekledim yıllar yılı hallolmadı bu davam

Arakanda çocuklar açlıktan kırılırken

Bana ne bundan deyip yan gelip de yatamam

Ortadoğu'da şeytan sofrası kurulurken

Müslüman kardeşimi cehenneme atamam

Düzen asla değişmez güçsüzleri ezerek

Savaşlarla beslenir şeytanın elçileri

Gelecek korkusunu ta yürekten sezerek

Korusun çocukları barışın bekçileri