Asma

Bir taşra mezarlığının yanındaki korudan dağılan sessizliğin kokusu

Rüzgar alabildiğine birikmiş uzun yaz günlerinde

Bahçemdeki masama uzanan asmada korku

Gün, dünden kalan sıkıntıyı devşirmiş bugüne

Yarına devleşecek

Görmezden geldiğim göğsümdeki yavru darlıklar, dargınlıklar

Dalgın baktığım anlarda

Aklımda kurmalı saat gibi kendini hatırlatacak

Gün, dünden kalan sıkıntıyı yarına da devşirecek

Ve bahçemdeki masama uzanan asma

Masayı devirip kendi dallarında intihar edecek