Asr-ı Saadet

Yemin olsun ki ;

içimi acıtan virgülleri

yavan noktaların gölgesinde

susuz topraklara gömeceğim

zamanın yorgun dizlerinde

uyutup tüm öfkelerimi

gecenin siyah köpüğünde

kül makaslarla keseceğim

karanlık lanetlerin

dişlerini sökerken Tanrı

yaralarımı kusacağım sinsin közleyen gizlere

...

bir serçenin gözlerinden dökülecek

ömür kırıntıları hıçkıra hıçkıra

aynaların kulağına fısıldanırken yırtık ruhlar

telaşlı bir günün rahminden

ölü doğacak sararmış anılar

hüzün bitti

elveda serseri dün

elveda binbir elzem yara

Şimdi

gök/yüzüme değen tel tel asr-ı saadet