Atama

''Ahrete giden kul''

Cennet ırmağı yüzünü

Melekler emelini

Ve rahmet bedenini

Yıkamış

Sen doğduğunda

Denir ki, yaradan Cenneti

Türkiye'ye bağışlamış

Uyku bilmez gözüne bakar dururum

Gökyüzü mavisi değil sadece

Çağın ilerisidir gördüğüm

Işık saçar durur verdiklerin

İnsanlığın kara soyunu

Tarihin çıkmaz yollarına gömdüğün

Nasıl denmez ki

Büyük insan, büyük adam

Sanki bütün hücrelerinde

Ulus biçimlenmiş

Sokakları, beyinleri

Karası ve deniziyle

Sınırları çizilmiş

Bütün yaşamlar

Özüne kavuşmuş

Sana daha başka ne desem ki

Hayretler ettiğim

Seni ruhunun en dokunulmaz yerine

Koyan halkın

Seni şereflerin en yücesiyle bağrına basar

Denir ki

Ruhunu sana teslim etmiştir

Başını göğsüne koymuştur

Aklını yoluna sokmuştur ama

Cahildir hala

Çocuğun

Büyümek için çırpınır durur

Şimdiki halimiz

Kızdırır belki seni

Ama emanetine

Sahiptir

Senin ona

Onun sana

Sahip olduğun gibi

Sahibim

Şanlı atama

Döktüm içimden gelenleri

Bilirim ağlasam siler gözümün yaşını

Bilirim elinin tersini göstermez bana

Tutar elimi de

Gösterir ülküsünü

Hayal eder büyüyeceğim anları

Gözler beni bilirim

Ve bilir yüce atam

Gözlerinin içinde

Arar

Bulur beni.