Atayurt Destanı-2-

Bu şehirler yabancıdır bana

Taş uyur, ses boğulur sokakta

Ataların soluğu düşmez buralara

Taş sokak yük olur ayakta

Duvar yorar, gök parça parça

Cam bölmüştür mavisini

At nalının sesinde buldum

İçimdeki eski adımı

Düşten değil bu çağrı bana

Kandan kaldı, izden kaldı

Atalar “yola düş” demişti

Gönül sözü bizi bizden aldı

Bir altından gül taşır bu yürek

Tomris Ana’dan yadigâr

Rengi geçmişte kalmış olsa

Kökü bozkırda hâlâ vardır

Ata kültü budur bilene

Ölüye değil diriye

Ad çağrılır, yol açılır

Her dua bir yurttur

Şehir tutmaz artık bu canı

Boz atlar içimde doğar

Yele rüzgâr, gözler ufuk

Gönül bozkıra varır

Atayurt bir yer değildir

Ruhun tek eğildiği yerdir

Ata Toprağa varınca gönül

Öz adını bulur

Destan kılıçla yazılmaz

Öze dönüşle olur, bilirim

Ata yurduna varan insan

Kendine kavuşur, derim..