Ateşten Atlayalım Gel

gel

gel de

bitsin derin muhabbeti rüzgarın

göğsümüzde cam kırıkları pencerelerden yağan

kan sızıları pıhtılaşırken avuçlarımda

gökkuşağı damıtırken ılıcak suları, ağlıyorken ben omuzlarımı kısıp

gramofonda o şarkı

eksik kalan güfteyi tamamlarken dimağım

dünden esrik cümleler yalpalarken içimde çığlık çığlığa gel

çık ta gel nisan batırırken son güneşini

mayıs çiçekleri konarken şehir meralarına aheste uçar o martı bugün

son defa istavrit kokuyorsa tahta gagaları

gel

gel de

başlasın gelinciklerin raksı

köy bebesinin şişesinde şurup olsun renkleri

çıplak ayaklı çingeneler çığırsın kulaktan kulağa hıdrellez türkülerini

ateşten atlayalım gel....