Ateşten Gömlekmiş
Hiç susmazken o şehrin uğultusu
Kulakları sağır eden sensizliğim
Çocuk düşümde
Uçarken kör zamana
Balonları vardı çıkmaz aralıkların
Yedi renkli
Güneş Ağustos Ağustos iken hele
Saçımı sarartan
Kumsala serip deli kanımı
İçerken gelincik şuruplu zamanları
Ölüm o kadar uzaktı
Ben bendeydim daha
Kaybolmadan kalabalıkta
Şakağımda kül renkli hüzünler
Aklımda çelimsiz firari düşler
Ben vardım daha
Bu sahil kasabasında
Midye koklardım
Yanık tenekelerde
Cılız ateşlere dürterken zeytin çalılarını
İs tutardı akşamların gamzeleri
Fikrimi göç ettiren sevda köfteydi ekmek arası
Parkın kıyısında
Bir şişe ucuz gazoz
Ha bir de yazlık sinema
Ya güneşin oğluydum
Ya beyaz perdede uçuşan kırmızı halı
Ne çok düştüm o yataktan
Yıldızlarla savaşırken
Hiç yağmurdan korkmadım
Kar tepesinde kara zeytin tanesi de toplamadım
Uzaktan baktım hasatlara
Ta yüreğime tırpan vuran kahpe pençeye dek
Fahişe döşeğimiş yaşam
Ehli namus çarşafa sarılan
Uzun bir yol
Ninemin masalından arta kalan
Dizlerimde çürükler
Büyütürken pabuçlarımı
Küçülen hayali ufkun
Ne uzakmış meğer
Zühre'ye avuçlarım bu kadar yakın iken
Yakarmış ki oysa
Ateş gömleğimiş
Gök kuşağı da
Hafif yamaç derken
Darmış birde sokaklar
Hem toz toprak
Hem eşek ağlatan yokuşlar
Çıkmak kolaymış meğer
İnerken ağlarmış
Dereler tepeler
Ölüme siperleşirken göğüsler
Puşt bir savaşmış
Çirkefle, iyiler
Kaybetmişiz hem anadan
Hem andan
Çığlıklar üleşmiş var ile yok arası
Nefeste yoklaşmış
Şehrin kalabalıkları...
?'Ayın ondördü
Artık denizin dizi aşma zamanı
Batsın kâğıt gemiler
Boğulup bu son med cezirde''