Ay Işığı

Ay ışığı altında

siyah çocuklar mavi görünür

Bembeyaz sabun köpüğü ağartmasa da siyah tenini

yine de mavi kalır

Mangal yüreği sevgi kavurur ateşte

Kömürü beyaz halkalar içinde kara gözleri

Ezilir renginden

utanır gülerken

Gülmek beyaza özgü sanki

Kızar kendine kara denmesinden

Duyduğu yalnızca kendi kalp atışlarıdır

Sorunlar yumağının çilesini çözerken

elleri ayakları

Ağlar göz yaşı dökmeksizin

Anlatamaz derdini

ne dinleyen

ne anlayan bulunmaz

Dolanır içinde suçluluk duygusuyla

savrulur yelin ucunda

Yargılar kendini

davacı o

davalı o

savcısı

yargıcı odur

Annesi bile sevse

Okşasa saçını

yanağını

Seni seviyorum

dese yaşarır

beyaz halkalar içindeki kara gözleri

Durulanmak için daldığı beyaz denizköpüğü

vursa da tenine

Ancak ay ışığında mavidir o

Yapmak istediği hiçbir hayali olmadı gerçek

Yaptığı hep başkalarının istedikleridir

Baktı ay ışığında denize

Baktı göğe

Mavi ayda yok oldu karalığı

Deniz mavi

gök maviydi

Baktı aya

ay maviydi

Mavi ayda

ten mavi

deniz mavi

gök mavi!