Ay Işığı Sahnesi

Altı katlı tiyatyroda oynan

Son perdesi yine aynı piyesin

Dekor aynı boşuna metne isyan

Dekor değişmeden değişmez metin

Ve nihayet kapanıyor son perde

Ninni söyleyen duygusuz zillerle

Sanki uyku birikiyor dillerde

Yutuluyor diller soyut dillerle

Kurumuş gözlerin aç midesinden

Duyulmaz dillerin yalan sözleri

Uykunun anlamsız hazım sesinden

Saçılır etrafa aklın özleri

Kaybolunca herkes rüyalarında

Güneşin hayali gene doğuyor

Rüyadan farksızca dünyaların da

Ay ışığı üzerine doğuyor

Ay ışığı ilerliyor odada

Ve tıkıyor boğazını gecenin

Gece ay ışığında boğulsa da

Nefes alır içinde düşücenin

Sensizliğin beslediği bir böcek

Dolaşıyor beyin damarlarımda

Hayalinin loş ışığı sönecek

Başbaşa kalacak geceyle oda