Ay Işığında Seni Anmak İbadettir

Ay ışığında şiir yazmak güzeldir

Ay ışığında seni anmak

Seni anmak ibadettir..

Karanlık odamı gözetleyen

Ay ışığında..

Elimde yine şiirden kalem

Dışarıda kar,kuru soğuk

Sensiz odam soğuk

Sensiz,sensiz yüreğim titriyor

Nerdesin nerdesin be anne?

Çekildim yine kör mabedime

İsyanlarımı zincirledim

Seni aradım,seni andım bu gece

Hayal meyal hatırladığım gözlerin

Duvardaki gölgemde yine

Bana bakan buğulu gözlerin

Bakma!Baktıkça içim acıyor

İçim acıyor anne..

Hayat hiç de senin anlattığın gibi değilmiş anne!

Ben başarmak istedikçe bişeyleri

Kahrolası engeller,yol vermiyor

Yükseliyor hayallerime..

Sen gideli efe kesildi bu şehir

Alay ediyor,kafa buluyor benimle

Sen olsaydın böyle mi olurdu

Söyle!Böyle mi olurdu anne?

Senin gidişini Ay bile kabullenemiyor

Sen gittin ya!

Ay bile aydınlatmaya yetmiyor geceleri

Yıldızlar da eşlik ediyor,ediyor ama nafile..

Kuzey yıldızı ay ile alay ediyor,küçümsüyor

Yoksa bana anlattığın Ay dede tükendi mi anne?

Tükenmesin sakın!

Çünkü;Ay ışığı bana seni hatırlatıyor

Cennet kokan masallarını anlatırken

O da dinliyordu seni sessizce

Kulağıma fısıldıyordu ninnilerini

Seninle birlikte..

O yüzden seviyorum Ay ışığını

Seviyorum anne..

Ay ışığında şiir yazmak güzeldir

Ay ışığında seni anmak

Seni anmak ibadettir..