Ay Nisan
küçük dilinden içtim soluğunu
mevsim bahar
ay nisan
bakma dudaklarımın
güz kokuşuna
ölü çınar kokladım yolum kesişti dallarıyla
eski bir köy hikayesiydi
musluğu kırık çeşmenin avurtlarındaki susuzluk
kutsanmamış göç kalmış geriye bir de suskun şerefe
köhne yalnızlıklar birikmiş
örümcek ağı desenli kahvehanelerde
adresi silinmiş hanelerin yaşamın müzmin defterinden
sönmüş demleri o tahta masanın
iki kirli çay bardağı devrilmiş iki de yaşlı parmak izi
çürük kiremitler vurulmuş şakağından mevsimin ilk lodosunda
önce müezzinler gitmiş
çalıp ezanlarını o malum vakitte
sonra secdeler yok olmuş mihrabı kırık camide
bir kandil kalmış geriye
yarı yanık yarı cılız
kuşlar tünemiş o ahşap direğe korkuları bitmiş baharın
küçük dilinden içtim soluğunu
mevsim bahar
ay nisan
bakma dudaklarımın
güz kokuşuna
ölü çınar kokladım yolum kesişti kuruyan dallarıyla ...