Ay Ve Yıldızlar Konuyor...

Uçuruyor tül perdeyi, uzakta

tuğla yüklü kamyonun gürültüsü

yağmur ha yağdı ha yağacak

düşüyor kulaklara bulutların öyküsü..

Sarkıyor narin gagalarından kuşların

içli bir şarkı gibi - şen zaman

neden yalnız ağlıyor horoz uzakta

tınısı hatıralarımızı yakan..

Masum gökyüzü bir bebek yüzü kadar

alımlı ,üstelik sonu gelmez büyük mavi

minicik gözlerin derininde bir sır sevimli alem

ay ve yıldızlar konuyor bahçede küçük havuza..

Yoruluyor komşumuz kumru ,son katına çıkamadan

daralıyor nefesi, bir el-aman-, bekleyiş binadan

şirin bir kol uzanıyor- bir küçücük lokma

tutuyor misafirini düşmeden dala benzeyen kanadından..