Ayçin

Sunağımda
kanat çırpar binlerce kızıl heves,
Hani o kör kuyuların
en dibindeki su serinliği...
Çorak bir ömrün ortasında
güne uyanan bir ayçin,
Yaban gülünün direnciyle fışkıran,
O taze sürgün, o heves;
Bak
Kıblegahım.
​


​Haritası çizilmemiş,
gidilmemiş ülkelerin mülküdür
yüzün,
Ateşin sülbünde boy
Aynalardan süzülen lâv kök...
Kekre salkım gibi ağzımda
Gökyüzüne kök salmış çınar,
Bir lisan-ı hâl,
Ne söze sığar,
ne Hacer’e.

​

​Bir ney sükunetiyle gerilen o dal,
En uzun kışın rahminde saklı bahar;
Parmak uçlarımdan süzülen her damla
Zamanın kalbine vurulan çentik.
​Zaman bir tül,
Güneş secdede,
Vuslat;
Avucunda közlenen o simhab.
​


​Karanlığın kalbinde harlanan gökçe ışıltı,
Uçurumun kıyısında görülen en rüya;
Dünya uykudayken,
şehirler yamalı hırka gibi sırtımızda...
Kendi içindeki şebçerağı bulanların,
Tenhadaki o gizli meydanı;
Orada kurulur hilesiz,
Berrak dünya.
​


​Gurbet sitemiyle yoğrulmuş
bembeyaz boşluk,
Işığın gölgeyle cenge tutuştuğu
kılıç sırtı...
Gözdeki toz silinir,
Sözün boğazda düğümlendiği an,
Şafak sökmeden hemen önce;
​Rüzgar bir sır,
Açılsın o maya sofra,
Sussun dünya