Aydınlık O Kadar Güzel Ki
O çınar ağaçlarıyla süslü kumsalların genci değilim ben
Kuşlar cıvıl-cıvıl ötüşmez sabahlarımda
Avuçlarım vardır boş,aşk dolu sıcaklıklardan uzak
Gündüzleri insanların en kopuk gülüşleri tokatlar
Benim gecelerim vardır yıldızlarla süslü
Kimsesizliğim vardır
Hüzzam telli bir keman gibi usul-usul ağlayan...
O pencerede yanmasını beklediğim ışık yok artık
Perdeler çekilmiş,bir karanlık çökmüş içeriye
Göğün yıldız panayırlarına takılır kalırım
Acı bir nefes kopar içimin derinliklerinden
En sütliman denizler bile çalkalanır
Bir ayrılık rüzgarı eser ırak iklimlerden
Gözlerimden kan boşalır...
O çiçeği burnunda kokan delikanlı yok artık
Yoksul çocuklar gibi boynumu dayamışım sokak duvarlarına
Ağlamak istesemde yaş kalmamış gözlerimde
Upuzun senfoniler örneği tükenmek bimez acılarım
Böğürtlen dallarındaki çürümüş çilekler gibi
Yavaş-yavaş kaybolmakta ufak-ufak ümitlerim
Oysa aydınlık o kadar güzel ki...
06.07.1977
Kelebek gazetesi