Ayıplarımın Üstü

zorunlu tutuşmalar tütsülenmiyor yanağımda

artık

mevsimlere ön yargım kalmadı

renklerimin içi yanı dışı ortası köşesi

bomboş

loş

sanığıyım ertesiz ışıkların

adımlarım kirli sarı

tereddütlerimin can yongası paramparça

o sendin

göz aklarının kılcal damarlarına vurgunluğumdu

kusura bakma

sevmek dolaylı ayıplarımın üstünü örtemiyorum

ne yazık ki güneş balçıkla sıvanmaz gülüm

dudaklarımda gizlediğim isminin baş harfiyle

avunmayı da öğrendim...

dur

aydınlıkları yıkamam lazım

hiçbir ufka ağlamadan bakamıyorum

bir daha hiçbir kötünün tekrarı olmasın

aramızda sadece kuşların göç çığlığı...

gözlerimde babamın ezikliği

hiçbir dengeyi anlamıyorum

artık

mevsimlere ön yargım kalmadı

içimde sensiz yarattığım sessizliği

haykıramıyorum...