Aynadaki Adam

Biri bakıyor bana, yüzünde kırık camlar

Korkuyorum, yaklaşıp sen de kimsin demeye

Gün batmasın, gelmesin istiyorum akşamlar

Sirayet etmiş gibi evimdeki her şeye

Dokunsam onun eli, baksam onun gözleri

O yüzden bazı günler temizlerim her yeri

Soframda iki kişi; bardağımdan içiyor

Bir tıkırtı mutfakta; tabakları yıkamış

Kah bakarım arkamdan kah önümden geçiyor

Pek de mahir sayılmaz, lavaboyu tıkamış

Kusurlarına susup ses etmiyorum vallah

Şekeri var kim bilir, tutup vurur maazallah

Beli biraz bükülmüş, avuçlarında nasır

Ağarmış saçlarını aydan aya tarıyor

Doğumunun üstünden geçmiş gibi bir asır

Kaybolan yıllarını sokaklarda arıyor

Bana benziyor biraz, yalnız ve müteessir

Üstüne çökmüş sanki koca alem-i kebir

En çok da aynalara bakınca ürperirim

Zira ne zaman baksam, arkamda onun yüzü

Kapatıp gözlerimi bir mum gibi eririm

Geceyi sen al derim, bana bırak gündüzü

Tebessüm edip gider; ben dimağı yorarım

O mu ben, yoksa ben mi oyum diye sorarım

Sanrılar mı diyorum bana bunu yaşatan

Eyvah, divane olup aklı dağa mı sürdüm

Hayır, hayal olamaz her anımı kuşatan

Ki mavi pardösümü giydiğini de gördüm

Belki de bu adamla yaşamaktır kaderim

Belki bir gün başımı alıp burdan giderim