Aynası Olmayan Odamda Bakıyorum Yalnızlığa

Sensizliğin son satırından başlayarak

Ümitsizlikten kaybolan şiirimin

Yazılan sonsuzluğunda

Gelmeyen umutlarımı bekliyorum

Yaşadığım harabenin duvarına

B/oyuyorum sensizliği

Ve aynası olmayan odamda

Bakıyorum yalnızlığa,

Ç/alıyorum gözlerinden çocuk hüznünü

Her köşesini farklı bir düş kaplıyor,

Üzülüyor ruhum,

Üzülüyor sevdam,

Üzülüyor benliğim...

İçimde sakladığım

Yazmaya korktuğum hislerim

Yokluğundan başlayarak ele veriyor

Kendini ve seni,

İsyanlarım

Ölüme yaklaşan balıklar gibi

Kıyıya vuruyorlar bir bir

Bütün sokakların köşe başında

Hayalin gözüküyor ruhuma

Dokunuyor ellerin ellerime

İşliyor tek tek

Aşkın yüreğime...

Bak ne kadar uzun,

Seni anlatırken kullandığım kelimelerim

Bir hikâyenin son durağındaki

Başkahramanın ölümü gibi

Bir uçurumun kenarından atılıyor

Yalnızlığa gebe kalmış düşlerim

Ve ayın gökyüzünden düşer gibi olduğunda

Bir dilek tutuyor yalnızlığım

Bense oturup bir nehir üstüne

Şiir yazıyorum sensizliğe,

Yazdığım alelacele şiirlerden bile

Bir sen sağ çıkıyorsun,

Ben hem yaşıyorum, hem ölüyorum

Sen gelmiyorsun

Ama ben bekliyorum...

/Gelir misin?/

26.04.11