Aynı Şiirin Son Sözündeyiz

Uzun soluklu beklemeler, sensiz günler, aklıma ökse kaderim;

Muhteşem dolunayımız ne seni, ne de beni bilecek.

Muhteşem bir sevdanın birer şiiriyiz biz

Gözlerinden seni okuyorum

Kızıl gül dalında şakıyan bülbüller gibi

Dudağımda sözüm bitmeden seni dinliyorum

Ah, neden bilmem ikimizde

Sen orada, ben burada karanlığa sinmiş gölgeler gibi

Nice alçak yüksek çatılara sinmiş hayallere döne döne

Bıkıp usanmadan birbirimizden saklandık!

Sensiz ne sabahın ne akşamın tadı var

Kalbimdeki hüzün tarlalarında kızıl laleler açıyor

Hasret iplerini düğüm düğüm kim bağladı böyle

Dolunayım gözlerime gülümsemiyor nedense

Umutlarım sabah yıldızı batar batmaz yitip gidiyor

Sırtımı döndüm bütün okyanuslara, küstüm şimdi

Yaşamaktan bunlar değildi ne benim ne senin muradın

Uzun soluklu beklemeler, sensizlik günlerimiz,

Kalplerimize saplandıkça sızlatan hançerlere dönmüş

Umudum başımın üstündeki yıldızlardan da yüksekte

Gözlerine nasıl erişebileceğimi kestiremiyorum

Daha dün gencecik birbirine yangın iki sevdalıydık

Ufuk ötesinde nasıl buluşabileceğimizi çözemiyorum

Sana sonsuza kadar düşkün sevdalı Şehzade'nim yine

Dolunaya iz düşürmüş gölgenden gözlerim seni okuyor

Kalbimi sızlatıyor gözlerinden damla damla süzülen

Yüreğimi yakıyor

Günü gelecek bu gel geç ömrümüz de bitecek

Gündüz geceyi izleyecek, güneş yeniden doğacak

Dolunay daha kim bilir kaç aşığa gülümseyecek

Ah sevdiğim ne seni, ne de beni hiç kimseler bilmeyecek.

Bilsen sevdiğim; «Bir tanem sabah yıldızına,

Ben onu izleyen güneşe benzerim.

İkimiz de aynı şiirin son sözündeyiz,

Ah nerdeyiz, ah nerdeyiz?

22 Haziran 2014