Ayrılığın Düştüğü An

Bazen güneşi görünmez

Gecedir her an

Ne yol görünür ne yön

Işığa küskündür

Bazen kendinden başkasına görünmez insan

Beklentilerin dağları aştığı olur

Ve çıkmazların ellere dolaştığı

Bir çift göz rengini değiştirir bazen mevsimlerin

Ya çiçekler açar her bakışta

Ya yağmurlar doldurur çukurları

Koklamak ister saçları da

Bazen kendinden başkasına dokunamaz insan

Kokular hasrettir arzuların burnunda

Rüzgârlar hep ters eser

Bazen adımlar üşütür insanı

Hani ağustosta titrer mi insan demeyin

Ağırsıklet yumruklar beyne inmeye görsün

Anlamsızlığa esir olma anıdır yaşanan

Bazen bugünde yaşayamaz insan

İşte öyle bir gün biter

Ve yapraktan bir ayrılık düşer