Ayşe Kız

Ya İşte böyledir Ayşe kız;

Yüzün bir kere gülmedi miydi gülmüyor.

Sanki,mahkum olmuşundur ağlamaya,

Gamzeler korkar olur,yanaklarında açmaya.

Nereden bilecektin ki? Mutluluk bildin giydin gelinliği,

Nereden bilecektin? mutluluğun oysa orada bittiğini.

Ya o masum yavrular! ne bileceklerdi ki?

Daha büyümeden öğrendiler. Çile çekmeyi,kini,öfkeyi

Bazan kalkışsan yanılıp da gülmeye,

Hemen yetiyor acılar seni kendine getirmeye.

Artık emanet gibi durur yüzünde gülücükler,

Ya o gözler! onlar istemiyor alışmışlar, ıslanmayı bekler.

Ya...Böyledir Ayşe kız.

Gülmek bünyene ağır gelir olmuş,

Mutluluk seni düşman tutmuş,

Sevinmek ise senden çok uzaklara uçmuş.

Üzülme be Ayşe kız!

Senin de birgün cezan bitecek.

Birgün kader sana da gül diyecek.

Bak o zaman Ay yüzün nasıl gülecek.

Hadi artık ağlama! sil gözlerini

Üzme ne olur sevenlerini

Senin değil,seni ağlatanların yaşı sel olsun.

SENİ SOLDURANIN YÜZÜ,BİR DAHA AÇMAMACASINA SOLSUN.