Az/fazla

ince cılız kolları vardı

o ağaç bizim evimiz ocağımızdı

dağılan saçlarından topladığım

yaprakların her biri ayrı bir öykü olurdu

katmerleyerek çocukluğumuzu

çaresizliğimi anlayana kadar kaldırımlar maviydi

güneşli bir pazar öğlesi aşık olmak gibi

gözlerinin yerli yerinde oluşuna yüreğimde

anla ki saçların olmasa ellerim fazlalık bedenimde

anla ki yüzün olmasa gözlerim

sesin olmasa kulaklarım

gözyaşların olmasa dudaklarım fazla

bir yüreğim az seni sevmeye...