Baba

Kahırlanmadığı gün yok gibiydi

Sararmış güz yapraklarıydı gözlerinde insanlar

Güçsüzdü...

Yıkamazdı özlem duvrlarını

Hem karşıydı karanlığa

Hem sevmezdi gündoğumlarını...

İçine ağlayarak verdi bitimsiz zamanlara kendini

Yürek kanlı denizdi...

Onun için sönmüştü şehrin ışıkları

Babaydı pazar çadırı gibi ayrı ayrı evlere taşınan

Bilmez değildi sorumlulukları

Üç çocuğu vardı yetiştirilecek

Neşeli gülücükler yapıyordu

Okşuyordu saçlarını küçük kızı Deniz'in

Özlemlerine pranga vuruyordu

Mecburdu...

Çünkü gelen her gün

Yeni-yeni acılar doğruyordu...

02.07.1985-4.Levent/İst.